NIAS-KNAW

Ga direct naar de inhoud
Ga direct naar de site navigatie
Ga direct naar zoeken

by Matthijs van Boxsel

Domheid als Methode

Matthijs van Boxsel, writer-in-residence in the autumn of 2016, has made it his life’s work to record all facets of stupidity. He has written about this topic since the 1980s. At NIAS, he worked on three related book projects, one of which resulted in "Domheid als method" (Academia Press), published in March 2017. 

About Matthijs van Boxtel

Literary historian Matthijs van Boxsel (b. 1957) has been studying the topic of stupidity since 1980. In 1999 he published De encyclopedie van de domheid (The Encyclopedia of Stupidity), which was nominated for the prestigious Generale Bank Prize for Literature. In 2001 the sequel Morosofie(Morosophy) appeared, studying the 100 most stupid Dutch theories of the 20th century. This was followed in 2006 by a volume on stupidity as an art of living: Deskundologie of Domheid als levenskunst. Van Boxsel is now working on De topografie van de domheid (The Topography of Stupidity), in which he gathers all the cities and regions that are proverbially known for stupidity. De encyclopedie van de domheid has already been translated into more than 10 languages.

About the Book: Introduction (Dutch only)

"Vrouwe Wereld is van voren de beminnelijkheid zelve, maar van achteren verneukt ze je, getuige een anonieme prent uit de zeventiende eeuw. In dit essay poog ik met behulp van historische en literaire voorbeelden te tonen hoe de wereld ons naait.

In het eerste deel beschrijf ik de manieren waarop de maatschappij een methodische domheid hanteert om zijn burgers onder de duim te houden. Door middel van ontgroeningen, ongeschreven regels en vrijetijdsgeweld worden we vernederd, gemangeld, afgestompt. De overheidsslogan ‘de maatschappij ben jij’ maakt duidelijk dat we uiteindelijk onszelf dwarszitten, dat is de domheid.

In het tweede deel vraag ik me af hoe de burger zich uit die dwangbuis kan bevrijden. Klassieke ideologiekritiek en kunstenaarsprotest staan machteloos. Misschien kunnen we een voorbeeld nemen aan de goddelijke tricksters, de wijze dwazen en de dwaze wijzen die de domheid onderuit halen door haar te imiteren en in zichzelf ten val brengen. Domheid is een vorm van zelfdestructie; maar de trickster weet die kern te verkeren in een kracht, de vis stulta. Hij doet een stapje terug om het ‘systeem’ pootje te haken, ‘minder om meer te bereiken’.

Laten we Vrouw Wereld daarom beurtelings tegemoet treden met een vroom gelaat omringd met bepoedere lokken of een door slangen omkringeld mombakkes. Domheid valt alleen met domheid te bestrijden.

Misschien moeten we in reactie op het Handorakel, kunst van de voorzichtigheid van Baltasar Gracián een kunst van de roekeloosheid ontwikkelen." 





Ga terug naar de bovenkant van deze pagina
Ga terug naar de inhoud
Ga terug naar de site navigatie
Ga terug naar zoeken